Początki i rozwój misji Salwatorianów w Albanii.
Obecność Salwatorianów w Albanii rozpoczęła się po upadku komunizmu, niewolącego ten kraj przez blisko 50 lat, w roku 1994, kiedy to w okolice stolicy, Tirany, do małego miasteczka Bilaj przybyły salwatoriańskie siostry misjonarki.
Wierząc w możliwość obecności na Bałkanach także męskiej gałęzi zgromadzenia oraz przekonany o konieczności takiej posługi, generał Salwatorianów, ks. Andrzej Urbański SDS, wcześniejszy wieloletni misjonarz w Tanzanii, namawiał współbraci, by podjęli się tego wyzwania.
Wśród tych, którzy zaczęli wyobrażać sobie możliwość pracy w tym niełatwym obszarze, znalazł się ówczesny kleryk, ks. Dariusz Nowak SDS. W roku 1995 spotkał w Rzymie księdza generała, tuż po jego powrocie z Albanii. Ten wielki misjonarz zdołał go namówić. Kl. Darek zdecydował się podczas przerwy wakacyjnej odwiedzić Albanię, by bliżej przyjrzeć się potrzebom tamtejszego Kościoła. Do pierwszego wyjazdu doszło podczas Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy 1996 r.
Dwutygodniowy pobyt w tym kraju, wystarczył mu, by przekonać się, jak bardzo miejscowym ludziom potrzebna jest Ewangelia. Podczas tego wyjazdu zdecydował się zmienić swoje dotychczasowe plany przyszłej kapłańskiej posługi (które dotyczyły pracy z ludźmi „z marginesu” w Polsce). Zapragnął wrócić do Albanii i podjąć trud misyjny.
Podczas kolejnych wakacji ponownie jako diakon, na miesiąc udał się do Albanii.
Zaczął uczyć się niełatwego języka albańskiego oraz zorganizował przyjazd do Polski Artana Seli, młodego chłopaka z parafii Bilaj, by przez rok był jego prywatnym nauczycielem. Artan po roku sam zdecydował się zostać salwatorianinem; dziś jest proboszczem jedynej salwatoriańskiej parafii na północy kraju, w miejscowości Jubicë, koło Kopliku gdzie wraz z pozostałymi Salwatorianami podejmuje posługę duszpasterską.
